Wkrótce po wydaniu Dżumę okrzyknięto manifestem nowego humanizmu ukazującym nowe zadania stojące przed ludźmi, którzy przeżyli piekło wojny. Powieść mówi o prostej ludzkiej solidarności i moralności, bez patosu i wielkich słów. Według autora życie to ciągła walka z wciąż obecnym złem. Wydarzenia z powieści dzieją się za każdym razem, gdy o nich czytamy.

Wielość narratorów, a więc i zmiana punktów widzenia ukazuje trudność w odnalezieniu wspólnoty, trudne zrywanie pęt samotności przez bohaterów. Pisarz ukazuje wielość reakcji ludzi na różne sposoby dotkniętych tym samym nieszczęściem. Jakby chciał przez to powiedzieć, że dżuma dotyczy wszystkich i każdemu zagraża, bez względu na pochodzenie społeczne, wykonywany zawód czy poglądy polityczne. Jest jak powietrze, którym wszyscy oddychamy. Wyzwala różne reakcje – może prowadzić do moralnej degrengolady lub wzbudzić solidarną pomoc, bo przecież wszyscy są zagrożeni. Może przyczynić się do jeszcze gorliwszego wypełniania swoich obowiązków. Indywidualny ratunek nie ma sensu, jest nieludzki.
„W połowie XX wieku i w perspektywie doświadczeń nowego barbarzyństwa Dżuma podnosi jeszcze raz problemy wzbudzane przez skandal zła w świecie stworzonym przez Boga, przeprowadza dyskusję z religijną koncepcją świata. Z podwójnym ostrzem polemicznym: żadna instancja nie nadaje życiu przedustawnego sensu i nie uświęca reguł postępowania; człowiek sam buduje moralność opartą na współczuciu, na poczuciu więzi z drugim, tak podstawowej, jak podstawowa jest wspólnota losu istot śmiertelnych, cierpiących i kochających.”

Według Camusa człowiek zbuntowany to ten, który nie zgadza się na rzeczywistość. Nie wierzy w żadne rewolucje, bowiem rewolucja to zdrada buntu. Uświęca morderstwo w imię sprawiedliwości, jest uwikłana w zbrodnię i terror. A przecież nie o to chodzi. Bunt to prosty moralny odruch pełen współczucia dla bliźniego.

Rewolucjonistom wydaje się, że osiągnęli coś naprawdę wielkiego i dobrego. Człowiek zbuntowany wie, że nic dobrego z tego nie wyniknie. Tak zawsze było w historii ludzkości – przemoc deprawuje. Najważniejsze to nie zgadzać się na krzywdę drugiego człowieka bez względu na czas, miejsce i poglądy polityczne.

10 zdań, które pomogą Ci zatrzymać chłopaka przy sobie!                               
trajkotki.pl                                                    
                                                                                                   
strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Dżuma - czas i miejsce akcji, narracja
2  cytaty
3  Doktor Bernard Rieux - charakterystyka



Komentarze
artykuł / utwór: Dżuma - problematyka utworu


  • wiem ze nie które lektury mogą być nudne!ale ta stronka chyba nie jest od wypisywania jakichś przytyków tylko przydatnych innym komentarzy związanych z książką!Widocznie się mylę!jesteście beznadziejni!
    Hera ()

  • i tak własnie jak głosi egzystencjalizm w powiesci..na forum wobec grzesznosci innych i ich kłótni ktos poztanawia(patrz nizej) dobrze wykonac swoje zadanie i umieszcza wazną informacje-opór dobra w opozycji z bezsensownym złem.:]
    nazwa:] ()

  • ech...to może jak się nie włączę do rozmowy bo nie o to chyba chodzi na tej stronie;) w takim razie na temat: czytam te opracowanie jako przypomnienie lektury przed maturą i niby to jest napisane ale tak bardzo owijane w bawełnę i nigdzie nie tego powiedzianego wprost że w lekturze baaaardzo ważne jest do zauważenia że "Dżuma" odnosi się do filozofii egzystencjalizmu ->szukaniu swojego miejsca we wszechświecie, uświadamianie sobie że tak naprawdę tylko śmierć jest istotna w naszym życiu, że w obliczu zła i katastrofy człowiek jest sam i może liczyć tylko na siebie i ogólnie o szukaniu własnej tożsamości.
    wikencjusz ()

  • buhahaha...xDD niektorzy z mega niedorozwojem nie maja takich glupich problemow jak wyxDDD kazdy sobie pisze jak chce wiec o co kaman O_o masz okres ze tak sie czepiasz??
    kaika aiyoku (nataszka1318 {at} wp.pl)

  • z doświadczenia własnego wiem, że nauczyciele polskiego lubią się bawić językiem, wiec być może nie jest to literówka, a celowe działanie. a poza tym, niby dlaczego uczniowie mogą tak mówić, a nauczyciele nie? ponadto odniosła to do siebie, ze szczypta autoironii i świadomości o pozycji nauczyciela w życiu ucznia. więc niech pan komentator cofnie się, ale raczej do przedszkola, bo tam uczą porozumiewania się z ludźmi i podstaw życia w społeczeństwie.
    ja ()

  • śmieszni są ludzie, wszędzie na stronkach muszą na siebie najeżdżać itp. a prawda jest taka-spotkalibyscie sie osobiscie to po godzinie jestescie kumplami i idziecie na piwo. ale natura człowieka taka juz jest- siedzi bezpiecznie w foteliku i kloci sie z innymi w necie.
    andrzej ()

  • Zal dupe sciska, jak patrze na to o co sie kłocicie... to jest strona o lekturze! i o tym trzeba rozmawiac, a nie o tym kto sie pomylił w pisaniu słowa "polaka"... no szok!!!
    Matt ()

  • I proszę nie zapominać panie wyśmiewaczu, że litera "k" na układzie klawiatury jest obok litery "j", więc można nie zauważyć i wcisnąć nieodpowiedni klawisz. a nie każdy pamięta o tym, żeby przeredagować tekst przed wysłaniem komentarza.
    Seryogha (damian985 {at} gazeta.pl)

  • rzekomy wysmiewaczu raczysz wybaczyć,ale reprezentujesz sobą chyba nie poziom jaki chciałbyś pezentować Budowanie ego na podstawie szydzenia z,Twoim zdaniem,karygodnego błegu,który w rzeczywistosci jest jedynie literowka to chyba nie cynizm najwyższych lotów :)
    szyderca prawdziwy ()



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi: